Wirtualny serwer we/wy — przegląd

Sekcja zawiera informacje dotyczące pojęć związanych z wirtualnym serwerem we/wy (VIOS) oraz jego podstawowymi komponentami.

Serwer VIOS jest elementem opcji sprzętowej PowerVM Editions. Serwer VIOS jest oprogramowaniem zainstalowanym na partycji logicznej. Oprogramowanie to umożliwia współużytkowanie fizycznych zasobów we/wy między klienckimi partycjami logicznymi serwera. Serwer VIOS udostępnia klienckim partycjom logicznym w obrębie systemu obiekty docelowe wirtualnego interfejsu SCSI, wirtualne adaptery Fibre Channel, współużytkowany adapter Ethernet i możliwości technologii PowerVM Active Memory Sharing. Serwer VIOS umożliwia też korzystanie z opcji zawieszania/wznawiania klienckim partycjom logicznym AIX, IBM® i, oraz Linux® w obrębie systemu przy zarządzaniu serwerem z procesorem POWER7, POWER8 lub POWER9.
Uwaga: Funkcja zawieszania i wznawiania partycji logicznych nie jest obsługiwana na serwerach Power Systems z procesorami POWER9. Funkcja jest obsługiwana na innych modelach serwerów Power Systems o odpowiednich poziomach konsoli zarządzania, oprogramowania wbudowanego i produktu PowerVM.
Umożliwia to wykonywanie następujących operacji na klienckich partycjach logicznych:
  • udostępnianie urządzeń SCSI, adapterów Fibre Channel i adapterów Ethernet;
  • Zwiększenie ilości pamięci dostępnej dla partycji logicznych oraz zawieszanie i wznawianie działania partycji logicznych poprzez wykorzystanie urządzeń obszaru stronicowania przy zarządzaniu serwerem z procesorem POWER7, POWER8 lub POWER9.

Oprogramowanie serwera VIOS wymaga dedykowanej partycji wyłącznie do własnego użytku.

Serwer VIOS umożliwia:
  • współużytkowanie zasobów fizycznych przez partycje logiczne systemu;
  • tworzenie partycji logicznych bez konieczności dodawania fizycznych zasobów we/wy;
  • tworzenie partycji logicznych w liczbie przekraczającej liczbę dostępnych gniazd we/wy lub urządzeń fizycznych, z możliwością przypisywania partycjom logicznym dedykowanych lub wirtualnych urządzeń we/wy, bądź obu rodzajów takich urządzeń;
  • maksymalizację stopnia wykorzystania fizycznych zasobów systemu;
  • ograniczenie niezbędnej infrastruktury sieci pamięci masowej (SAN).